Van horeca naar beveiliging: Luca (29) maakte de switch

“Ik twijfelde of het wel paste in mijn leven op dat moment."

Luca behaalde via dit verkorte traject haar niveau-2 diploma Beveiliger en kwam in dienst bij Bravo Beveiliging

“De horeca is hard werken. Het was een aantal jaar leuk, maar het ging me steeds meer tegenstaan dat ik overal en nergens ingezet werd én altijd moest werken als familie en vrienden vrij waren. Ik voelde me zelfs bijna bezwaard als ik eens een weekend vrij vroeg. In mijn laatste horecabaan, waarbij ik verantwoordelijk was voor de maaltijden bij een opvanglocatie voor Oekraïense vluchtelingen, was dat overigens wel heel anders. Hier had ik goede afspraken en vastigheid en het goed naar mijn zin. 

Omdat je samen ‘op de vloer staat’, had ik op de opvanglocatie veel contact met de beveiligers van Bravo Beveiliging. Eén van hen vertelde met over het speciale, verkorte opleidingstraject tot beveiliger waarvoor ze altijd mensen zoeken. Het leek hem echt iets voor mij. En dat klopte. Hoewel teruggaan naar school me wel een uitdaging leek, was ik over het werk direct heel enthousiast.”

Twijfel: past dit wel in deze levensfase?

Hoewel het werk me dus leuk leek, twijfelde ik erg. Niet alleen over teruggaan naar school, maar ook of het überhaupt in mijn leven paste op dit moment. Ik was net getrouwd, gestart met de verbouwing van ons huis én we hadden net twee jonge honden die veel tijd een aandacht vroegen. Het voelde alsof alles tegelijk kwam. Samen met mijn man heb ik er goed over nagedacht, ook of het financieel wel haalbaar was om wat minder te gaan werken. Hij merkte ook wel hoe enthousiast ik was en moedigde me uiteindelijk alleen maar aan: ‘je raakt hier niet over uitgepraat en dit past bij jou, je moet dit gewoon doen!’”. 

“Als je iets anders wilt, moet je iets veranderen”

“Ik heb ADHD. Stilzitten in de schoolbanken leek me daarom best een uitdaging, maar ik dacht ook als je iets anders wilt, moet je iets veranderen’. Zo’n BBL-constructie (zoals het opleidingstraject dat Luca volgde) waarin je 4 dagen werkt in praktijk en één dag les krijgt, is qua opzet natuurlijk wel heel anders dan de fulltime opleiding die ik als tiener deed. Financieel geeft het ook een ander plaatje, omdat je wel gewoon betaald krijgt door het bedrijf waar je werkt en leert." 

Studeren met ADHD

Hoewel de opleiding heel praktijkgericht is, moest er natuurlijk ook gestudeerd worden en dat is voor mensen met ADHD soms een flinke uitdaging. “Mijn ADHD-coach vertelde me vroeger ‘Je hebt iets extra’s en je moet leren om dat te sturen. Je kunt niet iets afstraffen waar je niets aan kunt doen, maar moet juist kijken hoe je het inzet als kracht.’ Daar heb ik heel veel aan gehad. Stilzitten en studeren werk niet voor mij. Ik moet blijven bewegen en leerde terwijl ik rondjes liep door het huis. 

Mijn man was ook echt een superheld. Hij kocht let’s dance voor de switch en overhoorde me terwijl ik aan het dansen was. Mijn vader lag helemaal in een deuk toen hij dat zag, maar voor mij werkte het perfect! Bij het maken van de toetsen moest ik wel stilzitten. Maar als ik me daar goed op voorbereid kan dat ook prima. Dan ging ik eerst flink wandelen met de honden om mijn hoofd leeg te maken en wat energie kwijt te raken en kon ik me daar goed toe zetten.”

Een mensenmens op de juiste plek

Luca heeft haar diploma én inmiddels in bezit en blijft bij Bravo Beveiliging werken. Ze werkt het liefst in de objectbeveiliging op een opvanglocatie. Daar voert ze gesprekken met bewoners, voelt aan wat er speelt en probeert te begrijpen wat er achter gedrag schuilt. “Er zit altijd iets achter hoe iemand zich gedraagt,” zegt ze. “Mijn motto is dat je altijd eerst een hand moet uitsteken; moet kijken wat je kunt doen of hoe je kunt helpen. Dat mensen gezien worden, een gesprekje voeren of een dolletje maken is ontzettend belangrijk. Ik haal veel voldoening en plezier uit mijn werk en ben ook heel blij met mijn werkgever. De sfeer is heel fijn en ze kijken echt heel erg mee wat het best bij mij past en waar ik het best tot mijn recht kom. Het is fijn om me gewaardeerd én onderdeel van een team te voelen en ik zie mezelf dit werk nog heel lang met heel veel plezier doen.”

“Ik twijfelde, ondanks mijn enthousiaste, echt of ik dit wel kon gaan doen. Maar er zijn altijd wel redenen om iets niet te doen en ik ben superblij en trots op mezelf dat ik dit toch maar mooi gedaan heb!”